สังคมอาจประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งด้านความมั่งคั่งและการพัฒนาเมือง แต่ก็ยังเผชิญกับความแตกแยกและความวุ่นวาย เพราะในอิสลาม ความเข้มแข็งของสังคมไม่ได้วัดจากสิ่งที่ครอบครองเพียงอย่างเดียว แต่ยังวัดจากคุณค่าที่สังคมนั้นยึดถือด้วย เมื่อความยุติธรรมหายไป ความไว้วางใจระหว่างผู้คนก็อ่อนแอลง ไม่ว่าเศรษฐกิจจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ตาม เมื่อความซื่อสัตย์ลดลง การทุจริตก็แพร่กระจาย และผู้คนก็สูญเสียความรู้สึกปลอดภัย อีกทั้งการล่มสลายของครอบครัวและการขาดความรับผิดชอบ ยังสร้างผลกระทบที่ความสำเร็จทางวัตถุไม่อาจชดเชยได้ อิสลามมองว่าการสร้างคนสำคัญกว่าการสร้างอาคาร เพราะมนุษย์ต่างหากคือผู้ที่รักษาหรือทำลายอารยธรรม ดังนั้น ความดีงามของสังคมจึงขึ้นอยู่กับความดีของสมาชิกแต่ละคน ไม่ใช่ปริมาณทรัพย์สินที่พวกเขามี ความเจริญทางวัตถุเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ แต่เป็นเพียงเครื่องมือ ไม่สามารถทดแทนคุณค่าที่กำกับการใช้มันได้ เมื่อความก้าวหน้ามาพร้อมกับศรัทธา ความยุติธรรม และคุณธรรม สังคมก็จะเข้าใกล้ความมั่นคงและความเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น แต่หากวัตถุก้าวหน้า ในขณะที่คุณค่าทางศีลธรรมกลับถดถอย แม้อาคารจะสูงตระหง่าน สังคมก็อาจเริ่มพังทลายจากภายใน
